Gerileme Miydi?

Gerileme miydi bu son yaşadığım? Aylar sonra ilk kez yüz yüzeydik narkopatla. Kapımda polisle belirmesine sebep olmak için tek yaptığım, avukatım aracılığıyla mahkemece belirlenen görüşme gününde görüşemeyeceklerini; çünkü Can’ın hasta olduğunu iletmekti.

İlk yüzleşmenin, iyileşme sürecimde gerileme yaratıp yaratmadığını bana sorgulatan kısmı sinirlenmiş olmamdı. Birkaç gündür halihazırda Can’ın hastalığı ve huzursuzluğuyla yorulmuşken karşımda polis memuruna ne kadar ilgili bir baba olduğuna dair yalanlar sıralayıp durduğunda duygusuz kalamadım. Zira, kuzumun burnu tıkanmış nefes alamazken ateşi inip çıkarken ve halihazırda doktora götürerek doktorun verdiği raporu ilettiğim halde “raporun doktorla anlaşarak alınmış olabileceği şüphesi” yüzünden evde dinlendirmek yerine dışarı çıkarmam isteniyordu benden. O baba ki, orada çocuk gözünün önünde halsiz, tıkalı burunla, ateş sıcağıyla dururken hasta olduğunu göremiyor, daha kötüsü narsistik öfke etkisiyle bana saldırma fırsatı yakalamışken zaten kuzunun halini umursamıyor ve aynı anda polis memuruna ne kadar iyi çocuk bakabildiğini anlatıyordu.

Polis eşliğinde Can’ı hasta haliyle başka bir doktora götürdük. Muayenesi, polisin tutanak tutması, bu arada onun sürekli konuyu uzatmak için yeni bahaneler bulması derken bir arada geçirilen süre uzadı. Bu arada Can kanguruda kucağımda olduğu ve çoğunlukla kaçındığı halde üçüncü kişilere ne kadar sevgi dolu bir baba olduğunu göstermek için çocuğu abartılı şekilde öpüp durdu. Can’ın babasından yalan da olsa sevgi gördüğü ender anlardan biriydi. Yine tiyatro oynanıyordu. Hatta onu iletişim kurmaya teşvik ettiğim halde yavrunun babasına bakmadığı anlar görmezden gelindi ve nihayet ısınıp iletişim kurmaya başladığında yine videolar çekildi mahkemeye vermek üzere.

Ben bu arada elimden geldiğince tepkisiz onların iletişimine müdahale etmemeye çalışarak öylece durup bekledim. Ancak, sataşmalarının polisi etkilediğini düşündüğüm noktalarda sıklıkla ve sinirle araya girdim. Üçüncü kişilerin gördüğü, öfkeli ve bolca tepkili bir kadındı. Öfkelenmekte haklıydım; ama öfkemi yansıtma şeklim yanlıştı. Kendimi kaybetmedim belki, daha yeni üstünde durduğum gibi küfretmedim, fiziksel bir eyleme girişmedim; ama çok gergin bir halde konuştum gerek onunla gerek polisle. Onun oyunlarını bu kadar iyi bilirken durumun içinde bana yapılan saldırıdan odağımı ayırıp ne yapmaya çalıştığına yukarıdan bakarak sakince durumu ele alabilirdim. Öte yandan, daha ilk yüzleşmede mükemmelen davranabilmem beklenemezdi. Bu haneme yazılan ilk deneyimde kendime ve ona dair yeni şeyler öğrendim.

Öncelikle, yalan söylemediğim bir başka doktor tarafından daha onaylanmış oldu ve buna rağmen istediğini elde edemediği için iyice saçmalamaya başladığında polisler de “normal” davranmadığını gördüler. Bunun görülebilmesi için orada durup gerekli noktalarda itiraz ederek gergin de olsa sağlam bir duruş sergilemem yeterli oldu. O kendi algı sisteminin yanılsamaları içinde mantıksız davranarak kendini ele verdi.

Kendime baktığımda o anda öfke denetimini gerektiği gibi sağlayamasam da durumu manipüle edebilmek adına ne yaptığının farkında olduğumu gördüm. Daha önceleri olduğu gibi olayın sonrasında kaygı moduna girip başımı ellerimin arasına alarak “Ne yapacağım ben!” diye vahlanmadım, hayır. Bu kez, nihayet onunla bir arada olmak zorunda olduğum dakikalar bittiği için şükrettim, yaptığım hatalara bakıp bir sonraki adımda kendi iyiliğim ve Can’ın huzuru için neleri geliştirmem gerektiğine odaklandım ve olayı arkada bırakarak önüme baktım.

Kuzum halihazırda yorgunluktan bitap düşmüş yanımda uyurken görüyorum ki gerileme göstergesi değildi olanlar. Teoride yolumu çizmiş, yüreğimde ve zihnimde birçok düğümü çözmüşken pratikte yüzleşme yeni başlıyor aslında. En güzeli ise ben güçlü olduğumu ve başa çıkabileceğimi hissediyorum!

 

👇

Paylaşım ve destek

Okuduklarınız size çok tanıdık geliyorsa, bu içeriğini oluşturmayı sağlayan bilgi ve deneyimden bireysel olarak faydalanmaya ve desteğe ihtiyacınız varsa paylaşım ve destek modeli konusundaki yazımı okuyabilir, iletişim kanallarımdan bana ulaşabilirsiniz.

Gerileme Miydi?” için 6 yorum

  1. Geçmiş olsun, acil şifa diliyorum. Hasta olmadan büyünmüyor ama biliyorsunuz, bu tarafından da bakmayı ihmal etmeyin.

  2. Merhabalar,
    Sitenizi yeni buldum. Aynı türden bir adamdan boşanma aşamasındayım. Tek farkla, çocuk yok. Ben de sizin gibi gece yarıları polis karakollarına çekildim. Polisler onun manipülasyonlarına kandılar. Adliyedeki memurlardan uzaklaştırma kararımı almaya gittiğimde azar işittim. Gece yarısı olduğundan tüm yazılarınızı okumadım; ama sizinle iletişimde kalmak isterim.

    1. Geçmiş olsun. Umarım boşanma süreciniz sizi daha fazla yıpratmadan en kısa sürede tamamlanır. Bağlantıyı tamamen koparabilme imkanınız olduğu için şanslısınız. İstediğiniz zaman yazabilirsiniz. Sevgiler

  3. Bütün yazılarınızı okudum. İki gündür işte, evde, uyurken, yatarken hep okudum. Gerçekten çok büyük bir emek var ortada. Hem bu anlamda hem de duygularınızı bu kadar içtenlikle tarif edebildiğiniz için sizi en kalbi duygularla kutluyorum. Ben bu süreçte çok kitap okudum. En bilinenler narsist serilerini okumuşsunuzdur; ama benim okuduğum ve en etkilendiğim Manevi Taciz oldu. Bir de sizden ricam burada ayrıca edindiğiniz kaynakları paylaşmanız. Sevgiler

    1. Güzel yorumlarınız için teşekkür ederim. Manevi Taciz kitabından ben de oldukça faydalanmıştım evet. Faydalandığım kaynaklarla ilgili bir yazı hazırlayacağım.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir